ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕੱਢਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਗਲਾ ਓਹਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਕਰਨ ਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਕੀੜਾ ਜਿਸ ਘਰ ਵੜ ਜਾਵੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨ ਬਣਾਏ ਬਿਨਾ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਵਿਚਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਜਾਨਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੀ ਵਿਗਾੜਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਿਆ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਇਸ ਕੋਹੜ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਰੰਗਲੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿਵਾ ਸਕੀਆਂ? ਕਿਉਂ ਸਾਡੇ ਧਾਰਮਿਕ ਆਗੂ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਖਿਲਾਫ ਲਾਮਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ? ਆਖਿਰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋਣ 'ਚ ਨੰਬਰ ਇੱਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ? ਇਨਾਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਹੀ ਠਾਠ ਬਾਠ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਾਂ। ਵਿਆਹਾਂ 'ਤੇ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਸ਼ਰਾਬਾਂ ਪਰੋਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵਿਚੋਲਾ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਈ ਫਲਾਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪਿਆਉਣੀ ਪਊ ਜੰਞ ਨੂੰ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸੇ ਸ਼ਰਾਬ ਕਾਰਨ ਪੈਂਦਾ ਖਰੂਦ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਲੁਕਿਆ ਛਿਪਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ ਅੱਖ ਨੂੰ ਖੋਲਕੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਨਸ਼ਾ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਪਿੰਡ, ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਦਸਤਕ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਠੇਕਿਆਂ 'ਤੇ ਲੱਗਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਇਸਦੀਆਂ ਗਵਾਹ ਹਨ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਦੇ ਜ਼ੋਰਾਂ ਕਰਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਸ ਅੱਜ ਪੰਜ ਪੰਜ ਰੁਪਏ ਮੰਗਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮੀਰ ਲੋਕ ਨਸ਼ਾ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਨਸ਼ੇ ਦਾ ਸੇਵਨ ਝੂਠੀ ਲੋਰ ਵਿੱਚ ਗਵਾਚਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਸ਼ੇ ਕਰਨ ਦੇ ਹੋਰ ਢੰਗ ਸਨ ਤੇ ਹੁਣ ਢੰਗ ਹੋਰ ਬਣਾ ਲਏ ਗਏ ਨੇ। ਅੱਜ ਦੇ ਨਸ਼ੇੜੀ ਨੂੰ ਜੇ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗੰਦੀ ਜ਼ੁਰਾਬ ਵੀ ਲੱਭ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦਾ ਨਸ਼ੇੜੀ ਲੱਗੀ ਤੋੜ ਵਿੱਚ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੁਗਾੜ ਫਿੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਨਸ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪਹਿਲੀ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਨਸ਼ਾ ਸੁਆਦ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਹ ਸੁਆਦ ਸ਼ੌਂਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮਾਂ ਪੈ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ੌਂਕ ਆਦਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਨਰਕ ਵੱਲ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ। ਇਸ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਸਭ ਸੰਗੀ ਸਾਥੀ ਸਾਥ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਮਿਲੂਗਾ ਪੈਸੇ ਹੀ ਮੰਗੇਗਾ। ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਇਸ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਗਰਕ ਹੋਏ ਮੈਂ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖੇ ਨੇ। ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਜਹਾਨੋਂ ਤੁਰਦੇ ਤੱਕਿਆ ਹੈ। ਕਈਆਂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਚਿਰਾਗ ਸਦਾ ਲਈ ਬੁਝਦੇ ਵੇਖੇ ਨੇ ਮੈਂ। ਜਿਸ ਬਾਪ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਘਰੇ ਚਾਰ ਛਿੱਲੜ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਰੋਜ ਬਾਪੂ ਦੀ ਧੌਣ 'ਤੇ ਅਗੂੰਠਾ ਰੱਖਕੇ ਪੈਸੇ ਮੰਗਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਘਰ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦਾ ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਚੌਥੇ ਘਰ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਜਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰਦਾ ਤੁਰਦਾ ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਸਕੂਲੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਸਕੂਲਾਂ 'ਚ ਨਾਲ ਚੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਨੇ। ਕੀ ਐਸੇ ਸਿੱਖਿਆਰਥੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮੀਦ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਫਿਕਰਮੰਦ ਹੋਣਗੇ?
ਜਿਹੜਾ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਫਿਕਰਮੰਦ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕੌਮ ਬਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚ ਸਲਾਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਸੋਚਣ ਸ਼ਕਤੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਭੇਡਾਂ ਬਣਾ ਧਰਿਆ ਹੈ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਲਾਈਲੱਗ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ। ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਲਗਭਗ ਹਰ ਮੈਡੀਕਲ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਨਸ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ਼ਨ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਲੰਮੀਆਂ ਤਾਣੀਆਂ ਨੇ। ਹਫਤੇ ਘਰੋਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਨਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਖੇਪਾਂ ਫੜ ਕੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੇਖੀਆਂ ਨੇ ਪਰ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਅਸਲ ਸੌਦਾਗਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਪਿੰਡ ਪਿੰਡ ਬੈਠੇ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਦਲਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੱਥ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜੇ ਹੱਥ ਪੈਂਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਸਿਆਸੀ ਪਹੁੰਚ ਵਰਤ ਕੇ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲੀਡਰ ਇਹ ਗੱਲ ਬੜੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਨੇ ਕਿ ਇਸ ਸਾਲ ਰਿਕਾਰਡ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਹੈ। ਕਿੱਥੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪੁਲਿਸ ਤਾਣਾ ਬਾਣਾ। ਗੱਲ ਸਾਫ ਹੈ ਕਿ ਮਿਲੀ ਭੁਗਤ ਬਗੈਰ ਇਹ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਨੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਨਾਲੇ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਰਦੇ ਨੇ ਤਾਂ ਮਰਨ, ਜੇ ਘਰ ਉਜੜਦੇ ਨੇ ਤਾਂ ਉਜੜਨ, ਜੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਕਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਵਿਕੇ। ਪੰਜਾਬ ਪਵੇ ਢੱਠੇ ਖੂਹ 'ਚ। ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ ਤੇ ਬੈਂਕ ਖਾਤੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ।
ਨਸ਼ੇ ਖਿਲਾਫ ਹੋਣ ਦਾ ਖੇਖਣ ਕਰਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਵੋਟਾਂ ਵੇਲੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਖੁੱਲੀ ਵਰਤੋਂ ਨੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਲੀਡਰ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਹੜਾ ਬੋਤਲਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਖੇਡ ਕਿੱਟਾਂ ਵੰਡਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਂਜ ਸਟੇਜਾਂ ਉੱਪਰ ਸਾਡੇ ਲੀਡਰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਖਿਲਾਫ ਬੜੇ ਲੱਛੇਦਾਰ ਭਾਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਨੇ ਪਰ ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਹਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਖਿਉ ਕਿਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਾ ਵੰਡ ਜਾਵੇ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਲੀਡਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਆਸ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਇੱਕ ਨਰੋਆ ਪੰਜਾਬ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਣਗੇ?
ਸੱਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ 'ਚੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਹੜਤਾਲਾਂ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ। ਨਸ਼ੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਫ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਪੈਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਭੁੱਖ ਹੜਤਾਲਾਂ ਸਿਰਫ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਰਕਾਰ ਕੋਲੋਂ ਭੁੱਖ ਹੜਤਾਲਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਮੰਨਵਾਉਣੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜੋ ਬੰਦੇ ਐਮ ਐਲ ਏ ਬਣਾ ਕੇ ਅਸੈਂਬਲੀ 'ਚ ਭੇਜੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੋਇਆ। ਅਸਲੀਅਤ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਨੀ ਤੇ ਕਹਿਣੀ ਜੇ ਇੱਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਗੱਲ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਕੁਝ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਡੇ ਬਾਕੀ ਕਲਾਕਾਰ ਵੀਰ ਵੀ ਇਸ ਨੇਕ
ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਤੇ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਰਹੇ ਨੇ। ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਦੀ, ਬੋਤਲ ਨਾਲ ਤੇ ਬੋਤਲ ਦੀ
ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਟੌਹਰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਟੇਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੀਤ ਬੋਤਲ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਚਿੰਤਕ ਦੱਸਦੇ ਨੇ। ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ ਕਿ ਉਹੀ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਅਸਲ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੇ। ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਲਈਏ ਕਿ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉਸਾਰੂ ਸੇਧ ਦੇਣਗੇ।
ਅੱਜ ਲੋੜ ਹੈ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਤੇ ਸਿਰੜ ਨਾਲ ਇਸ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਦੀ, ਪਰ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਹਰ ਉਸ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਕਹੀ ਚਲਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਹੱਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਫਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਕੁਝ ਕੁ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬਣਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਦਾਰੀ ਤੋਂ ਪਾਸਾ ਵੱਟ ਲਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਦ ਨਸ਼ਾ ਰੂਪੀ ਇਹ ਸਰਾਲ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਨੂੰ ਨਿਗ੍ਹਲੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਆਉ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ, ਆਉ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ ਇਸ ਗੰਦਗੀ ਕੋਲੋਂ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ।
"ਜੇ ਤੁਰੋਗੇ ਤਾਂ ਕਾਫਲਾ ਬਣੇਗਾ
ਛੱਡੋ ਹੁਣ ਬੈਠਕੇ ਕਾਫਲੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਦਤ"

- ਸੁਖਦੀਪ ਗਿੱਲ "ਮੋਗਾ"